‘Vroeger’ maakte ik mij, net als alle andere kinderen waarschijnlijk, een mooie voorstelling van ‘als ik later groot ben’.

Ik had geen extreme, niet waar te maken fantasieën over de toekomst.

Geen zwembad in de tuin, ferrari op de oprit of  villa in Amerika.

Zo liep ik op de basisschool trots rond met een map van de Rabobank strak onder mijn arm geklemd, want dat stond interessant. Tijdens de les deden ik en mijn vriendin alsof we op kantoor zaten. We maakten op borsthoogte een soort vouw in onze trui, die we op tafel legden, zodat we ‘borsten’ hadden.

Verder maakte ik in mijn dagboek tekeningen van hoe mijn toekomstige huis eruit zou moeten komen te zien.

Mijn droomhuis was niet groot, een hoekwoning met één verdieping. Ik had zwart-wit geblokt zeil op de grond, en strakke meubels (denk jaren 80). Om het geheel af te maken, zou ik mooie felgroene varens neerzetten.

En, ook niet onbelangrijk, ik zou gaan samenwonen. Niet dat ik nou op mijn tiende al wanhopig op zoek was naar een man, daar maakte ik mij geen zorgen over. Nee, het ging erom dat ik ging samenwonen in plaats van trouwen. Want ik zou natuurlijk een moderne vrouw worden, en trouwen is niet modern.

Uiteindelijk denk ik dat de waarheid niet zo ver naast mijn kinderfantasie ligt. Al is de fantasie wel met zijn tijd meegegaan.

Ik had er alleen niet bij bedacht dat ik dat huis ook schoon moest houden en dat ‘kantoortje spelen’ toch iets meer is dan een map vasthouden.

Daarom fantaseer ik maar door. Tijdens het schoonmaken speel ik in films over mijn leven, of leg ik een denkbeeldig publiek uit hoe ze de klusjes het beste aan kunnen pakken. Op mijn werk doe ik net of ik hoofdredacteur van een interessant magazine ben.

Misschien verklaar je me voor gek, maar ik heb zo lol in mijn dagelijkse klusjes, en dat kan niet iedereen zeggen!

Daar zit ik dan. Leeg digitaal vel papier voor me. Nou ja, niet helemaal leeg.

Ik ga een blog schrijven. Ik moet een blog schrijven. Van mezelf.

‘Een weblog of blog is een website waarop regelmatig – soms meermalen per dag – nieuwe bijdragen verschijnen’ Aldus Wikipedia.

Dus van Wikipedia moet het ook.

Nu loop ik tegen hetzelfde probleem aan als toen ik nog dagboeken bijhield. – Voor de jonge mensen onder ons: dit is een papieren boek, waarin je dagelijks je belevenissen beschrijft.-

Ik heb niet elke dag iets te vertellen. Of ik heb wel iets te vertellen, maar dit zit zo chaotisch in mijn hoofd, dat ik het niet logisch en chronologisch op papier krijg, laat staan interessant om te lezen voor een ander.

Ik zoek op internet waar een goede blog aan moet voldoen. De frequentie van het bijhouden blijkt erg belangrijk, want dit komt in elk lijstje met tips terug.

Misschien moet ik het gewoon op mijn manier doen. Ik schrijf toch vooral voor mezelf en om mijn gevoel –ei- ergens kwijt te kunnen.

En die dagboeken, ach, al zou ik die fantastisch hebben geschreven, na het voltooien gingen de bladzijden altijd letterlijk in rook op.

Ik moet nog wel even kijken hoe ik dat straks digitaal aan moet gaan pakken.